Gaan we dit echt doen?|Blog #1

De afgelopen tijd kreeg ik veel mee over de Muskathlons via Facebook en een aantal mensen uit m’n gemeente die er een zouden gaan lopen. M’n hart ging sneller kloppen van de verhalen en ik ging eens kijken of er ook een Muskathlon plaats zou vinden in het land van Temesgen. En ja hoor, mei 2018 zal er een groep naar Ethiopië vertrekken om te rennen voor gerechtigheid.

Bestand_000 (2)
Even voorstellen: Temesgen. Samen mogen Marijke en ik investeren in zijn toekomst. Wij zorgen ervoor dat hij elke dag naar school kan, medische hulp krijgt waar nodi
g en bovenal leert dat God van hem houdt. We hebben contact met hem door hem te schrijven. Krijgen wij een brief van hem, dan schrijven we ook weer terug. Met behulp van de brieven kunnen we hem bemoedigen en zeggen dat hij geliefd is!


16 mei 2017, de dag dat ik Marijke vertelde dat ik het op m’n hart had om een Muskathlon te lopen. Ik geloofde dat God het verlangen om de Muskathlon te lopen op m’n hart heeft gelegd. Dit heb ik met Marijke besproken en gezegd dat ik het avontuur graag samen wil meemaken. Ik kon haar alleen niet in één gesprek overhalen, wat natuurlijk logisch is. Het idee leefde namelijk nog niet helemaal in haar hart. Marijke ging bidden voor Gods leiding en ik ging afwachten.

Voor mij was dit allemaal een beetje spannender, omdat het wel iets is wat ik al heel erg lang wil, maar waarvan ik altijd dacht: ‘Dat komt nog wel, als het de tijd ervoor is.’ Toen Guus me dus vertelde dat zij eigenlijk sowieso wilde, wist ik niet goed wat ik moest. Lichamelijk ben ik niet altijd 100 punten geweest en hoewel ik hardlopen leuk vind, heb ik nog nooit lange afstanden gedaan…

4 juni 2017, Opwekking. Marijke en ik waren samen op de Pinksterconferentie (en met nog veel meer mensen). We hadden afgesproken dat we gewoon eens zouden gaan informeren naar de Muskathlon: wat houdt het in en wat gaat het ons kosten? We liepen daarom naar de tent van de 4e Musketier. Eenmaal daar zagen we dat we niet op het juiste moment kwamen, of misschien toch wel… We kwamen Caroline tegen, zij was vroeger onze jeugdleider en heeft ook al eens een Muskathlon gelopen. We vertelden haar wat onze plannen waren en ze vertelde ons dat we maar moesten gaan kijken bij het Compassioncafe met Henk Stoorvogel. Zo gezegd, zo gedaan. 

Tijdens de Sing-In op Opwekking zei ik tegen God dat ik het zou doen, als ik tijdens de ‘voorlichting’ in het Compassion-Café een tinteling zou voelen in mijn hele lichaam. Terwijl ik daar zat ging er eerst van alles door me heen, maar geen tinteling. Vooral de vragen ‘Hoe ga ik ooit dat geld bij elkaar krijgen?’ en ‘Hoe ga ik ooit in staat zijn om een marathon te lopen?!’ spookten door mijn hoofd. Ik heb zelfs even gedacht: wat heeft het voor zin dat ik daar heenga om een marathon te lopen, als ik ook gewoon hier geld in kan zamelen?

(Wat natuurlijk ook wel waar is en wat ik nu ook van veel mensen te horen krijg als ik vertel dat ik naar Ethiopië ga. Het antwoord daarop kwam later van mijn moeder toen ik het mijn familie vertelde en mijn opa reageerde met: ‘Kinn in Nei Buunn ook ja wel loopn, dat scheelt twai doezend euro.’ (‘Je kunt toch ook wel in Nieuw-Buinen gaan lopen, dat scheelt tweeduizend euro.’) Waarop mijn moeder reageerde met: ‘Omdat het goed is om je horizon te verbreden en te zien hoe het in andere landen er aan toe gaat. Wat armoede is bijvoorbeeld, zodat je de rest van je leven een dankbaarder mens bent en van je ervaring kunt delen in je omgeving en naar de kinderen met wie je werkt.’)

Dat terzijde, terug naar het Compassion-cafe. Tijdens een filmpje kwamen kinderen aan het woord die nu een sponsor hebben, dankzij iemand die is opgestaan en zich heeft ingezet om een marathon te lopen voor hén. Het was ontroerend om te horen wat voor impact dat heeft: dat er mensen zijn aan de andere kant van de wereld die zichzelf geven, een jaar lang trainen en geld inzamelen, zodat er kinderen kunnen worden bevrijd en de cirkel van armoede wordt doorbroken!

Toen we daar zaten werd er gestart met een filmpje over het onrecht wat er heerst en wat voor verandering wij daar in kunnen brengen. M’n hart brak van het filmpje en toen ging bij mij de knop echt om. IK GA WAT HET OOK KOST HEEN! Marijke draaide precies op dat moment haar hoofd en zei: ‘Guus, we gaan dit doen!’. 

Op het moment dat ik dat zag, voelde ik een tinteling in mijn hele lichaam, verdwenen mijn twijfels (omdat ik ervan overtuigd was dat met God alles mogelijk is), draaide ik me naar Guus en zei: ‘Guus, we gaan dit doen!’

Na die tijd gingen we in gesprek met mensen die de Muskathlon vaker gelopen hadden. We wilden zelf een halve marathon lopen, omdat het enigszins haalbaar leek. Zij vertelden ons dat een halve geen uitdaging heeft voor ons jonge mensen, omdat het doel haalbaar lijkt. Dus daarom hebben we besloten om een hele te lopen.

—-

Het wordt een jaar waarin we leren afhankelijk te zijn van anderen, een jaar waarin we meer gaan sporten dan dat we normaal doen en een jaar waarin we mogen vertrouwen dat God ons gaat geven wat we nodig hebben. 

Wil jij ons helpen? Kijk dan even hier hoe je dat kunt doen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s