Long time, no run! |Blog #6

De laatste blog is alweer ruim 3 maanden geleden. Je vraagt je misschien af waarom het zo lang heeft geduurd voordat er weer een update kwam. Om meteen maar met de deur in huis te vallen (en zoals de titel al verteld), de afgelopen 3 maanden heb ik bijna niet kunnen rennen. Waarom niet en hoe ik ervoor sta, laat ik je weten!

Afgelopen herfstvakantie ben ik even een week  ertussenuit geweest met 9 vrienden. Een week genieten van de zon, van elkaar en uitrusten in het mooie Portugal. Natuurlijk maakte ik gebruik van het mooie weer en zat een rondje lopen er ook zeker in. Ik heb één keer samen gelopen met Pim, die overigens veel sneller was dan ik, en zelf ook een rondje gedaan. Als ik er nu aan terugdenk, waren dit wel twee runs waar ik echt van heb genoten. Zeer uitdagend die heuvels van Portugal, te bedenken dat het in Ethiopië waarschijnlijk nog uitdagender gaat zijn.

De maandag na de vakantie stond er weer een training gepland, dus ik ging me klaarmaken. Eenmaal begonnen kreeg ik bij 1KM een paar steken in mijn onderbenen. Ergens aan de binnenkant, onder de schenen. En terwijl ik doorliep, werd het alleen maar erger. Dus ik besloot te stoppen. Wat is dit? Paniek. Ik besloot wat experts op te gaan zoeken. Om een lang verhaal kort te maken: niet het bekende hardloopkwaaltje shin splints, maar waarschijnlijk wel te veel overbelast. Een dikke knoop in mijn kuit zorgde voor een pijn in mijn schenen tijdens het rennen. Bij het gewoon lopen had ik nergens last van totdat ik echt ging rennen. Tapejes, massages en intervaltraining maakten mijn road to recovery.

Ik baalde, want ik werd even goed op m’n plek gezet. Ik was net begonnen met 100 dagen van dankbaarheid op m’n Instagram, omdat ik me bewust wilde maken van wat ik wel had en niet wat ik niet had. Maar hoe kon ik hier nou dankbaar voor zijn? Ik besloot de blessure maar te omarmen en veel te gaan bidden. Inmiddels zijn we drie maand verder en ben ik aan het herstellen. Ik heb de korte afstanden weer pijnvrij gelopen en ik hoop dat het door gaat zetten zodat ik langzaamaan weer mag opbouwen.

Achteraf was deze tijd onwijs goed voor me. Zoals ik al aangaf, werd ik even op m’n plek gezet. In deze tijd heb ik geleerd om geduldig te zijn en vertrouwen te hebben, wetende dat ik het niet ben die het doet, maar God in mij. En daarbij heb ik geleerd om dankbaar te zijn, focus op de dingen die ik wél heb! En zo kijk ik ook positief terug op deze tijd.

img_1101.jpg

Wat is er allemaal nog meer gebeurd? In eind oktober en begin januari hebben we meetings gehad met alle muskathleten in Veenendaal en Apeldoorn. In de eerste meeting was het samenkomen, een kleine indruk krijgen van wat we gaan doen en ruimte voor vragen en advies. De tweede meeting was toch wat meer officieel en leerden we ons team kennen en werd er wat meer ingegaan op de reis.

Intussen was ik ook bezig met acties. In de vorige blog liet ik jullie weten dat ik daar nog niks over kon zeggen, maar als je onze Facebook een beetje hebt gevolgd, wist je dat er een bierveiling (i.s.m. Jumbo Ciboga) en een kniepertjes-actie waren voor Compassion. Wat een geslaagde acties waren dit! Voor december stond de teller op €1900,- en nu de acties geweest zijn, op €3600,-. Daarbij zijn er ook nog twee kindjes gesponsord. Dat betekent dat ik over de helft ben! Waar ik voorheen de zorgen had voor de €10.000,-, zie ik nu echt Gods voorziening en geloof ik dat Hij me met een mooi bedrag naar Ethiopië stuurt.

 

De dag voor kerst lag er een Compassionbrief in de bus en zat daar een nieuwe foto van Temesgen in. Wat is hij gegroeid en wat ben ik trots op hem. Vind jij het ook belangrijk om te investeren in de toekomst van een kind en zou je graag een kind willen sponsoren? Dan kan dat! Via www.compassion.nl kun je ervoor kiezen om een kind te gaan sponsoren voor €33,- per maand (€1,- per dag). Sponsor je nou een kindje via mij, dan mag ik per kind €1000,- ontvangen op de teller. In het opmerkingenveld bij stap 3 kun je dan mijn naam invullen (Muskathlon – Guus de Laet). Investeer jij vandaag nog?

img_0919.jpg

Sporten en rusten? |Blog #5

Inmiddels vliegen de dagen voorbij, de herfst begint te komen en de dagen worden korter. In deze blog kijk ik terug op de start van een nieuw schooljaar en vertel ik hoe ik het trainen combineer met alle andere dingen die ik nog doe. Fun fact: In september heb ik 42,78 km gelopen, in totaal 4h33min. Net ietsjes meer dan een marathon en toch wel een leuke totaaltijd.

Ik heb de afgelopen maand niet stil gezeten. Het begin van een nieuw (school)jaar brengt altijd weer leuke dingen met zich mee. Zo mocht ik onder andere 3 weekenden dienen op verschillende plekken. Van de 3 weekenden ben ik 2 weekenden met tieners uit mijn gemeente mee op kamp geweest om ze mee te mogen nemen in aanbidding. Ik vind dit een onwijs voorrecht en ben dankbaar dat God me daarvoor laat gebruiken.

Ondanks dat al die uitstapjes leuk zijn, merkte ik wel dat ik veel van mezelf vroeg. Hierdoor ben ik een halve week ziek geweest. Daarbij werd ik vorige week ook nog even stilgezet tijdens de training. M’n eerste 10 km stond op de planning, maar na 2 km kreeg verzuring in m’n kuiten die ik eerder nog nooit zo erg had ervaren. In beide gevallen leerde God mij dat ik moest gaan luisteren naar m’n lichaam en rustig aan moest doen.

De titel van de blog is sporten en rusten. Trainen voor een marathon kost veel sportuurtjes, maar ook zeker rustuurtjes. Er zijn verschillende manieren waarop je kunt trainen voor een marathon, maar ik train met de Sportrusten methode. Met Sportrusten is je trainingsafstand nooit langer dan 14 km, je benen worden minder belast en dit voorkomt blessures. De trainingsschema’s bevatten 3 à 4 trainingen in de week, hierin zit één hersteltraining, daarbij heb je dus ook 3 à 4 dagen rustdagen in de week. De methode laat je trainen op hartslag, dus met de D-zones. Het is voor mij niet relevant hoe snel ik de marathon uit ga lopen, als ik hem maar uitloop. Door afwisseling in hartslagzones en afstanden vergroot je het uithoudingsvermogen. Laat dat nou net zijn wat je nodig hebt voor de Muskathlon. Meer informatie over deze methode vind je hier.

Inmiddels zijn er 128 dagen verstreken sinds de aanmelding. M’n eerste 100-dagen trainingsschema (10 km) zit er op en deze heb ik afgelopen weekend afgesloten met de 4Mijl van Groningen. Samen met Jochum, een van m’n vrienden, stond ik aan de start. Mijn streeftijd was 38:37 min (6 min/km). Door mijn onhandigheid was ik vergeten mijn sporthorloge aan te zetten en daardoor zag ik m’n tijd pas na de finish. Deze was maar liefst 37:02 min (5.45 min/km)! Met deze tijd kan ik via Sportrusten m’n marathontijd berekenen. Het is een berekening en het wil dus niks zeggen, maar deze tijden motiveren me wel om te blijven trainen!

Afgelopen maand ben ik wat minder actief bezig geweest met het verzamelen van het sponsorbedrag. Ik heb wel weer een aantal kledingstukken verkocht op United Wardrobe en heb met een aantal mensen kunnen spreken over het sponsoren van een kindje. Voor december staan er twee leuke acties op de planning, maar helaas kan/mag ik hier nog niks over zeggen. Zodra ik dat wel mag, laat ik het jullie weten!

Vakantie? |Blog #4

Inmiddels loopt de vakantie op zijn einde. Ik mag nog lekker genieten van een vrij weekje voordat ik weer naar school moet. De afgelopen 12 weken stonden in het teken van extra veel werken om wat extra centen te verdienen voor Ethiopië. Gemiddeld 24 uur per week en dat tikt wel lekker aan.

Bestand_000

Een echte zomervakantie zat er niet in, maar ik ben wel een weekendje naar Engeland geweest. Samen met een groep vrienden zijn we naar Davids Tent geweest. Een evenement met 72 uur non-stop aanbidding. Het was mijn eerste keer en ik was vol verwachting. Wat zo bijzonder was, is dat je zo sterk de aanwezigheid van God voelt als je daar bent. Heerlijk om te zijn in die tegenwoordigheid!

Natuurlijk moest er ook getraind worden. Ik heb even de trainingen, kilometers en tijden opgeteld. In de afgelopen 2 maanden ben ik 21 trainingen rijker, heb ik 76,5 km gerend en dat in 9h17min. Ik train om de dag en heb één weekje pauze genomen. Hardlopen in de zomer is zo fijn, vooral vroeg in de ochtend, of net voor het avondeten aan. Dan schijnt de zon namelijk heerlijk door de bomen. Ik kan hier onwijs van genieten en dat maakt het hardlopen weer een stuk leuker.

Ook moest er gewerkt worden voor de target van €10.000,-. Op het moment dat je deze blog leest staat mijn teller op: €1337-. In de afgelopen maand heb ik me druk bezig gehouden met het inzamelen van statiegeld. Ik heb een flyer gemaakt en deze gedeeld op m’n eigen social media. Misschien herken je het wel, van die afsluitende borrels en barbecues waar altijd genoeg statiegeld doorheen gaat. Onder dat motto heb ik mensen proberen te benaderen. En ik mag niet klagen, want uiteindelijk heb ik daarmee ongeveer €100,- mee opgehaald! Heb jij nog statiegeld liggen, maar geen zin om het weg te brengen? Stuur me een berichtje en ik haal het graag voor je op!

Foto 08-08-17 15 20 20

Ook probeer ik m’n ongedragen/weinig gedragen kleding te verkopen. Voor de meiden (en/of jongens) die het kennen, ik gebruik United Wardrobe. Inmiddels zijn er al 3 kledingstukken verkocht en leverde dat €40,- opgehaald. Het is niet veel, maar alle kleine beetjes helpen. Ik heb nog een aantal dingen staan en er komt ongetwijfeld nog meer op te staan. Ben je geïnteresseerd in m’n kleding, kijk dan even op m’n United Wardrobe pagina!

Mijn laatste week is opgevuld met van alles en nog wat. In tussen tijd probeer ik me weer voor te bereiden op de schoolweken. Iets waar ik ook wel weer zin in heb. Ondertussen ga ik lekker door met geld binnenhalen, gesprekken voeren met mensen en natuurlijk het trainen! Wil je weten hoe ik dagelijks bezig ben met m’n Muskathlon-leven? Je kan me volgen op Instagram. In m’n story laat ik bijna elke dag zien hoe alles me afgaat!

Guus

De eerste (drukke) weken. | Blog #2

De afgelopen drie weken waren drukke weken. Het einde van het schooljaar naderde en dus moest nog snel alles op alles gezet worden om de laatste vakken van dit jaar te halen. M’n dagen waren vooral gevuld met studeren, werken, eten en slapen en af en toe een paar andere afspraakjes. Maar het harde werken wordt beloond. Ik ben blij dat ik kan zeggen dat ik uiteindelijk alles gehaald heb, dit jaar kan afsluiten en lekker kan gaan genieten van m’n zomervakantie.

Dat betekent dat het trainen ook kan gaan beginnen! Begin deze week ben ik begonnen met trainen voor lange afstanden. Voorheen liep ik altijd wel even een blokje om, maar een Muskathlon is toch echt wel even anders realiseerde ik me. De eerste training liep ik rustig een uurtje en dacht ik bij mezelf: “Ik kan dit denk ik prima zo’n 4 uurtjes volhouden.”. Maar toen ik m’n tweede training inging deze week, viel dat weer even vies tegen. Ondanks dat het trainen zwaar kan zijn, geniet ik onwijs van het lopen. Ik ben de afgelopen week op plekken geweest, die ik in de twee jaar dat ik in Groningen woon, nog nooit heb gezien. God verbaast me met z’n wonderlijke schepping, niet alleen als de zon schijnt, ook wanneer het regent.

Bestand_000 (4)Een ander leuk dingetje dat is binnengekomen deze week is het ‘starterspakket’. We ontvingen een grote envelop met van alles en nog wat over de Muskathlon en Compassion. Er zaten niet alleen foldertjes in met informatie, maar ook een shirt om in te trainen. Het Muskathlonlogo staat hier op en is verder helemaal blanco (eigenlijk rood). Dat is mooi, want dat betekent dat we het shirt misschien ook nog wel voor sponsordoeleinden kunnen gaan gebruiken!

Nu ik vakantie heb, kan ik lekker beginnen met trainen en beginnen met het opzetten van sponsoracties. Zouden jullie specifiek willen bidden dat er mensen op m’n pad mogen met wie ik in gesprek mag komen over de Muskathlon en Compassion?

 

– Guus – 

Gaan we dit echt doen?|Blog #1

De afgelopen tijd kreeg ik veel mee over de Muskathlons via Facebook en een aantal mensen uit m’n gemeente die er een zouden gaan lopen. M’n hart ging sneller kloppen van de verhalen en ik ging eens kijken of er ook een Muskathlon plaats zou vinden in het land van Temesgen. En ja hoor, mei 2018 zal er een groep naar Ethiopië vertrekken om te rennen voor gerechtigheid.

Bestand_000 (2)
Even voorstellen: Temesgen. Samen mogen Marijke en ik investeren in zijn toekomst. Wij zorgen ervoor dat hij elke dag naar school kan, medische hulp krijgt waar nodi
g en bovenal leert dat God van hem houdt. We hebben contact met hem door hem te schrijven. Krijgen wij een brief van hem, dan schrijven we ook weer terug. Met behulp van de brieven kunnen we hem bemoedigen en zeggen dat hij geliefd is!


16 mei 2017, de dag dat ik Marijke vertelde dat ik het op m’n hart had om een Muskathlon te lopen. Ik geloofde dat God het verlangen om de Muskathlon te lopen op m’n hart heeft gelegd. Dit heb ik met Marijke besproken en gezegd dat ik het avontuur graag samen wil meemaken. Ik kon haar alleen niet in één gesprek overhalen, wat natuurlijk logisch is. Het idee leefde namelijk nog niet helemaal in haar hart. Marijke ging bidden voor Gods leiding en ik ging afwachten.

Voor mij was dit allemaal een beetje spannender, omdat het wel iets is wat ik al heel erg lang wil, maar waarvan ik altijd dacht: ‘Dat komt nog wel, als het de tijd ervoor is.’ Toen Guus me dus vertelde dat zij eigenlijk sowieso wilde, wist ik niet goed wat ik moest. Lichamelijk ben ik niet altijd 100 punten geweest en hoewel ik hardlopen leuk vind, heb ik nog nooit lange afstanden gedaan…

4 juni 2017, Opwekking. Marijke en ik waren samen op de Pinksterconferentie (en met nog veel meer mensen). We hadden afgesproken dat we gewoon eens zouden gaan informeren naar de Muskathlon: wat houdt het in en wat gaat het ons kosten? We liepen daarom naar de tent van de 4e Musketier. Eenmaal daar zagen we dat we niet op het juiste moment kwamen, of misschien toch wel… We kwamen Caroline tegen, zij was vroeger onze jeugdleider en heeft ook al eens een Muskathlon gelopen. We vertelden haar wat onze plannen waren en ze vertelde ons dat we maar moesten gaan kijken bij het Compassioncafe met Henk Stoorvogel. Zo gezegd, zo gedaan. 

Tijdens de Sing-In op Opwekking zei ik tegen God dat ik het zou doen, als ik tijdens de ‘voorlichting’ in het Compassion-Café een tinteling zou voelen in mijn hele lichaam. Terwijl ik daar zat ging er eerst van alles door me heen, maar geen tinteling. Vooral de vragen ‘Hoe ga ik ooit dat geld bij elkaar krijgen?’ en ‘Hoe ga ik ooit in staat zijn om een marathon te lopen?!’ spookten door mijn hoofd. Ik heb zelfs even gedacht: wat heeft het voor zin dat ik daar heenga om een marathon te lopen, als ik ook gewoon hier geld in kan zamelen?

(Wat natuurlijk ook wel waar is en wat ik nu ook van veel mensen te horen krijg als ik vertel dat ik naar Ethiopië ga. Het antwoord daarop kwam later van mijn moeder toen ik het mijn familie vertelde en mijn opa reageerde met: ‘Kinn in Nei Buunn ook ja wel loopn, dat scheelt twai doezend euro.’ (‘Je kunt toch ook wel in Nieuw-Buinen gaan lopen, dat scheelt tweeduizend euro.’) Waarop mijn moeder reageerde met: ‘Omdat het goed is om je horizon te verbreden en te zien hoe het in andere landen er aan toe gaat. Wat armoede is bijvoorbeeld, zodat je de rest van je leven een dankbaarder mens bent en van je ervaring kunt delen in je omgeving en naar de kinderen met wie je werkt.’)

Dat terzijde, terug naar het Compassion-cafe. Tijdens een filmpje kwamen kinderen aan het woord die nu een sponsor hebben, dankzij iemand die is opgestaan en zich heeft ingezet om een marathon te lopen voor hén. Het was ontroerend om te horen wat voor impact dat heeft: dat er mensen zijn aan de andere kant van de wereld die zichzelf geven, een jaar lang trainen en geld inzamelen, zodat er kinderen kunnen worden bevrijd en de cirkel van armoede wordt doorbroken!

Toen we daar zaten werd er gestart met een filmpje over het onrecht wat er heerst en wat voor verandering wij daar in kunnen brengen. M’n hart brak van het filmpje en toen ging bij mij de knop echt om. IK GA WAT HET OOK KOST HEEN! Marijke draaide precies op dat moment haar hoofd en zei: ‘Guus, we gaan dit doen!’. 

Op het moment dat ik dat zag, voelde ik een tinteling in mijn hele lichaam, verdwenen mijn twijfels (omdat ik ervan overtuigd was dat met God alles mogelijk is), draaide ik me naar Guus en zei: ‘Guus, we gaan dit doen!’

Na die tijd gingen we in gesprek met mensen die de Muskathlon vaker gelopen hadden. We wilden zelf een halve marathon lopen, omdat het enigszins haalbaar leek. Zij vertelden ons dat een halve geen uitdaging heeft voor ons jonge mensen, omdat het doel haalbaar lijkt. Dus daarom hebben we besloten om een hele te lopen.

—-

Het wordt een jaar waarin we leren afhankelijk te zijn van anderen, een jaar waarin we meer gaan sporten dan dat we normaal doen en een jaar waarin we mogen vertrouwen dat God ons gaat geven wat we nodig hebben. 

Wil jij ons helpen? Kijk dan even hier hoe je dat kunt doen!